Neden Çocuk Yapmıyorsun ?

                           

DSCN3580

 Kendimi çok yalnız hissediyorum,iki çocuk bana çok fazla geliyor ve bazen çocuklarıma yetemiyorum dedi ağlamaklı bir sesle kadın.Aynı zamanda terapistte olan doktor arkadaşımla onu dinlemeye başladık.Dikkatle dinlenilmenin verdiği güvenle devam etti konuşmasına.

       Küçücük bir evimiz var,herşey üst üste tıkış tıkış ve ortalık lunapark gibi.Kafam şişiyor dedi yine aynı ağlamaklı sesle.Sende onlara katıl,lunaparkta oyna onlarla dedi terapist sakin sakin. Kadın anlatmaya devam etti,yanımızda olan sekiz yaşındaki kızına bakarak kızım özellikle çok zorluyor beni, hala bebek gibi davranıyor,ben yediriyorum yemeğini…

  Küçük kıza baktım göz ucuyla,annesini dinliyordu dikkatle ve suçluluk duygusunun ezikliği omuzlarına çökmüş vaziyette.Canım sıkıldı,üzüldüm hem anne hem çocukları için.Haklıydı kadın zordu annelik belki ama ya küçük kızın hissettiği o suçluluk duygusu,o duygu kaybolacak mıydı zamanla yoksa ömür boyu başına bela mı olacaktı….

      Bayan ve çocukları odadan ayrıldıktan sonra odayı derin bir sessizlik sardı,sessizliği ilk bozan ben oldum.Bunları duydukça korkuyorum annelikten,anneliğin kadının omuzlarına bindirdiği ağır yükten ve tüm annelerden istisnasız duyduğum suçluluk hissinden dedim arkadaşıma.Gülümsedi terapist arkadaşım.Baskı hissedildiğinde yapılacak en akıllıca iş baskıyı azaltmak için vanayı açmak.Kendine boş zamanlar oluşturmak ve zevk aldığın bir konuyla ilgilenmek.Annemi düşündüm o an,beş çocuk ve herşeye burnunu sokan bir kayınvalide.Elbette ki kendine ayıracak zaman bulamıyordu,yoruluyordu ve çocuklarını en iyi şekilde yetiştirmek için insan üstü bir gayret sarf ediyordu canım annem.

Kendimi sorgulamaya başladım sonra,anne olmaya,bir insanın hayatındaki en önemli kişilerden biri olmaya hazır mıyım ? Hayııııııııııııııııııııııııııııııııııırrrrrrr.

Her haltı sorma hakkını kendinde bulan bazı çok  bilmişler aaaaa bak kaç yıl oldu neden çocuk yapmıyorsun diyo ağzındaki sakızı sündüre sündüre.Sanki çocuk yapılacak bir şeymiş gibi.Bende kısa kesmek için hazır değilim diyorum ve o zaman başlıyo tantana.Eğitimli,eğitimsiz fark etmez herkes kendince bir yorumda bulunuyor kimi aa cınım gece üçte kalkmaya bebeğin altını almaya hazır hissetmemen çok normal, Hangimiz hazırdık ki bak ne güzel büyütüyoruz işte diyor az önce psikolojisinin ne kadar bozuk olduğunu anlattığını unutarak,kimi tembellikle suçluyor ki geçmiş hikayelerini dinlediğimde büyük çocuğuna küçüğünü büyüttürmüş ama önemli değil Elbette ki her sorana söylemiyorum ama ben anneliği gerçekten önemsiyorum.Hazırlanılması gereken bir süreç olduğuna inanıyorum ve her bebeğin bu hazırlık sürecini hak ettiğini düşünüyorum.Meslek sahibi olmak adına aldığımız eğitimleri,girdiğimiz sınavları ve hala devam eden meslek içi eğitimlerimizi düşündükçe neden anneliğin okulu yok diye sorguluyorum zaman zaman.Evet her ne kadar hakkında kitaplar okusam da annelik yaşanıldıkça öğrenilen bir durum tartışmasız ama öncesinde elinden geldiğince heybesini doldurmalı insan.Kendi zayıflıklarını bulup törpülemeli,tıpkı genetik geçişli hastalıklar gibi korkularını da bebeğine aktardığını fark edebilmeli ve kurtulabildiği kadar çok korkusundan kurtarabilmeli kendini.Önce kendini gerçekleştirmeli ki çocuğuna kendi olamadıklarını empoze etmemeli.Anneliğe hazırlanmalıve ancak kendini hazır hissettiğideRabbin bu güzel emanetini almalı,hepimiz için her zaman en hayırlısı olması duasıyla,hoşçakalın.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...