ALDATILDIM SON

Ona tek kelime etmeden hışımla kalktım masadan ve bir daha yüzünü görmemek için yeminler ettim kendi kendime.

Yemini mi tutabildim mi peki ? Tutamadım tabi ki ama bir erkeğin ikinci kadını olmayı kabullendiğimi de sanmayın sakın.

O günden sonra her gün ve gece aradı beni bir kerecik görüşebilmek için,anlatacaklarım var dedi ve benim de söylemek istediklerim,cevabını merak ettiğim sorularım vardı.

Mesela neden evliyken başka bir kadınla olmak istemişti ?

-Sana aşık oldum- diye yanıtladı

Peki insan birini severken nasıl başka birine aşık olabilir

-Ben eşimi sevmiyorum ki- dedi

O zaman neden evliliğine devam ettin yada ediyorsun dedim

-Çünkü o çok güçsüz bir kadın,ondan ayrılırsam kendine yada çocuklarımıza zarar verebilir – dedi

Tüm erkeklerin ortak yalanı mıdır bu dedim

-Başkalarını bilmem ama ben doğruyu söylüyorum- dedi

Konuşmanın geri kalanı da bu ve benzeri yalanlarla geçti.Soruları yönelttiğim kişi belki oydu görünürde ama yalnız o değildi gerçekte.

Ona sorduğum soruların cevabında O vardı,serdar vardı,babam vardı,çocukluğum,ilk gençliğim,gebeliğim,lohusalığım ve tüm acılarım vardı.Ona sorduğum soruların cevabında tüm hayatım vardı…

Ondan ayrıldıktan sonra yine bir deniz kenarında aldım soluğu,yine bir dal sigara bir bardak çay avuttu beni,bir şarkı dolandı dilime

Hep aynı heyecan
Aynı çocuksu hayal
Ben böyle biraz deli
Sen de bir an öyle kal nasıl olsa

Geçer geçer daha öncekiler gibi
Bu da geçer neler neler geçmedi ki
Yine düşer deli divane gönlüm aşka
Aşka, aşka vurgunum ben

Sonra neler mi oldu ? Sonra büyüdüm ben,aşkın başkasının gözlerinde,sözlerinde,yüreğinde olmadığını keşfettim.Kendimi sevmeyi daha çok sevmeyi öğrendim.Bu son hikaye beni çok üzse bile bir o kadar da güçlendirdi.Artık biliyorum ki ben bir daha bir daha ve bir kez daha aşık olabilirim,aşk acısı çekebilir ama kimsenin yokluğu yüzünden ölmem…Artık korkmuyorum aşktan yada aşk biterse yaşayacağım acılardan.Daha ne yaşayabilirim ki ? İki kere sevdim ikisinde de aldatıldım.Serdara o saplantılı bağımlılığım belki babamın biz büyürken yanımızda olmayışındandı,belki ben serdarda çocukluğumu aradım,aradım ama bulamadım…

Şimdi aynada gördüğüm kadını çok seviyorum ve hayatın her şeye rağmen yaşanmaya değer olduğunu biliyorum,daha bitmedi bir ihtimal daha var hala…Belki yeniden sevebilirim…

 Peki benim çocukluk aşkım,ilk aşkım,çocuğumun babası eski kocama ne mi oldu ?

Ah alan hiç mutlu olur mu ? Yuva yıkanın hiç yuvası olur mu ? Onca göz yaşının üzerine kusursuz mutluluk kurulur mu ?

Kurulmazmış,hiç bir ah sahipsiz kalmazmış,ağlatan ağlarmış…

Çok zaman sonra öğrendim ki serdarın işleri berbatmış,sevmediği insanlara muhtaç kalmış he bu oğlumun nafakasına da yansıdı ama olsun Allah bana güç versin de ben oğluma hem ana hem babayım zaten.

Bir gün hiç ummadığım bir anda çaldı telefonum,arayan serdar

-Dostluğuna ihtiyaç duyuyorum hiç olmadığı kadar,görüşelim mi – dedi

Görüştük,değişmişti görmeyeli.Bu adam mıydı benim dizlerimin bağını çözen,ayaklarımı yerden kesen,avuç içlerimi terleten,geceler boyu telefon başında bekleten ?

Bu adam mıydı beni evlendiğimiz halde kendine hasret bırakan,bu adam mıydı oğlumun babası,bu adam mıydı beni en zor günlerimde bir başıma bırakan,karanlık gecelere,dipsiz kuyulara,ışıksız tünellere,yalnızlığa,hastalıklara,depresyona…Onu görmek,anlattıklarını dinlemek onunla bunca zaman sonra yüzleşmek zor gelecek sanmıştım bana.Zor olan geçmişmiş meğer,zor olan günler geçmişteymiş benim için.

O anlattı ben dinledim,duyduklarım doğruymuş çok büyük ekonomik sıkıntılar yaşıyormuş,mutsuzmuş…Hakkımı helal etmeliymişim,acaba benim ahımı almışta o yüzden mi böyle olmuş ?

Hikaye dinler gibi dinledim anlattıklarını,kayıtsız halim onu şaşırtmış hatta biraz da kızdırmış olacak ki

-Duydum evli bir adamla görüşüyormuşsun- dedi

-Yanlış duymuşsun,beni karınla karıştırma ben yapmam öyle bir şey-dedim

-Beni Ona sen ittin- dedi

-Ne yaptım da ittim-dedim

-İlgisizdin bana karşı,kendine karşı da öyleydin aslında,varsa yoksa çocuk olmuştu dünyan-

-Ya napsaydım ? Yavrum zaten babasızdı bir de annesiz mi olsaydı ?-

-Beni çok ihmal ediyordun o zamanlar-

-Ben mi seni ihmal ediyordum ? Hemde çocuğumuzla ilgilendiğim için ? Dürüst ol lütfen sen beni daha hamile bile değilken aldatmadın mı defalarca?-

-Ben hayatımda hiç bir kadını seni sevdiğim gibi sevmedim,ama sen beni elinde tutamadın-

-Ne yapsaydım daha seni evde tutmak için,seni yanımda tutmak için ne yapmalıydım daha ?-

Bir sürü şey söyledi,aldatmasının suçlularından biri olarak beni de gösterdi,diğer sebep ise şimdiki eşi.Yani aramızdaki tek günahsız O.Söylediklerine inanıyor muydu acaba ?Hakikaten kendini suçsuz mu görüyordu ? Hee bu arada unutmadan söyliyeyim,acaba ona son bir şans daha verir miydim ? Hiç verir miyim ? Ne son şansı bu onu son görüşüm olacak mecbur kalmadıkça.

Ona bakarken uçtu sandığım duygularım eve gelince,akşam olunca,el ayak çekilince ve ben odamda yapayalnız kalınca canlandı bir anda.

Onu ilk gördüğüm,ilk kez gözlerine baktığım zamanlar geldi aklıma.İlk aşkım,ilk heyecanım,ilk kalp kırıklığım,ilk ele ele gezişim,ilk öpücüğüm,ilkimdi o benim.

Değer miydi uğruna bizi terk ettiği kadın kaybettiği daha doğrusu kaybettiğimiz onca şeye.Gözlerinde pişmanlık vardı gözlerimle gördüm ama bir o kadar da gururundan taviz veremiyordu.Düşünüyorum da eğer gözlerindeki pişmanlık gerçekten yüreğine dökülseydi,sözlerine dökülseydi döner miydim ona ? Kalbimi yokladım tüm gece,mumları yaktım ve bende kalan parfümünü kokladım,gözlerimi kapadım sanki ona sarılıyormuşum gibi.Kendime itiraf etmeye bile utanıyorum ama ben özlemişim onu…Nasıl özlerim ? Özlememeliyim…Hani unutmuştum,hani artık güçlü ve mutluydum hani artık sadece kendimi seviyordum,hani ben büyümüştüm…

Bir kez aşık olmuş her kadının anlayacağı gibi,insan aşktan önce ve sonra asla aynı kişi olarak kalamıyor…Ve ben belki de her acı çektiğimde Onu hatırlayacağım çünkü aşka dair ne öğrendiysem,ne yaşadıysam hep onunlaydı.

Duygularım yine karmakarışık oldu,yine kızgınım yaşananlara,ne oluyor bana ? Yine mi başa sarıyorum yoksa ?

Allahım kurtar beni yalvarırım,ne olur anlık olmasın iyilik halim.Ömürlük olsun mutluluklarım artık.

Ağladım o gece sabaha kadar ağladım,elimden kaçan mutluluklarıma,aşktan payıma düşenlere,kaybettiklerime ve asla benim olmamışlara.

Ne çok isterdim ömrümde yalnız bir adam sevmek ve onunla yaşamak,yaşlanmak ve onun koynunda ölmek…

Çocuğumu babasız büyütmek zorunda olmak,yeniden yeniden başlamak ve her seferinde yeniden kaybetmek zor geliyor ama başaracağım biliyorum.

Hep beni bulacak değil ya kötüler,elbet var bir yerde beni bekleyen iyilikler…

Biliyorum bu göz yaşları değerli beni Yaradanın katında…

Yavaş yavaş sona gelirken bu hikayeyi okuyan sizlere ufak bir nasihatım var naçizane…

Eğer ki siz gerçekten sevilmiş iseniz sarılın sevdiğinize,ufak şeyleri bahane etmeyin bitirmeyin değerinizi sevdiğiniz adamın gözünde…

Ben pişman mıyım ? Asla,çünkü elimden geleni fazlasıyla yaptım.Ben hiç yanlış yapmadım sevdiğime ve hiç yanlış kadın olmadım ilişkilerimde.

İki adam sevdim ve söylediklerine göre ikisi tarafından da sevildim ama gerçek olduğuna inanmadığım bir şekilde.

İlki gitti bana rağmen başkasını sevdi,ikinci ise başkasına rağmen beni.

Ben istemedim ikisinide,aşkta yanlış olan hiç bir şeye tahammülüm yok artık.

Onlar şimdi karılarının koynunda,bense soğuk yatağımda tek başıma.

Görünürde kaybeden benim ama biliyorum ki aslında kazanan da benim.

Biliyorum aşk bir kez daha çıkacak karşıma ve ben bu sefer sevdiğim kadar sevileceğim…

SON

Bunlar da hoşunuza gidebilir...